[et_pb_section fb_built=”1″ admin_label=”Post Body” _builder_version=”4.16″ min_height=”451.8px” custom_padding=”36px||0px|||” locked=”off” global_colors_info=”{}”][et_pb_row _builder_version=”4.27.4″ min_height=”418.3px” custom_margin=”|auto|-1px|auto||” custom_padding=”|||0px||” locked=”off” global_colors_info=”{}”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”4.27.4″ custom_padding=”|||” global_colors_info=”{}” custom_padding__hover=”|||”][et_pb_text _builder_version=”4.27.4″ _module_preset=”default” text_font=”Montserrat||||||||” text_font_size=”16px” hover_enabled=”0″ global_colors_info=”{}” sticky_enabled=”0″]<\/p>\n
September 2026 Mijn LinkedIn-feed liep in de tweede week van augustus vol met foto\u2019s van vakantievierende \u2018foodprofessionals\u2019, die \u2013 net als ik \u2013 niet normaal door een supermarkt kunnen lopen. Ze maken overal foto\u2019s van, raken ge\u00efnspireerd, zijn verwonderd waarom we dit in Nederland niet of niet meer hebben en willen alles in nieuwe idee\u00ebn en concepten omzetten. Maar die idyllische stokvis in Portugal, de lokale, die kneuterige versmarkt vol ambacht of die champagne met een mooie familietraditie waarbij we ons aan de prachtige storytelling laven, laten zich niet vertalen naar een plekje op het versplein van Jumbo of tussen de duizenden flessen in een Gall & Gall. Waarom eigenlijk niet?<\/p>\n De stokvis in Portugal is eigenlijk geen stokvis, maar heet \u2018bacalhau\u2019 en droogt in tegenstelling tot echte stokvis niet aan een stok in de lucht maar op rotsen, beter gezegd: klippen. Klipvis dus. Waarom zijn dit soort culinaire vakantieherinneringen zo moeilijk te vertalen naar Nederland? Omdat eten niet alleen een product is. Het is traditie en cultuur. Bacalhau is onderdeel van de Portugese nationale identiteit en wordt gegeten tijdens kerstavond. Hierdoor is het verbonden aan oma, kerst en vroeger. Het is niet zomaar gedroogde en gezouten kabeljauw, het is \u2018een stukje Portugal\u2019. Nederland heeft natuurlijk ook zijn culinaire geheugen, maar \u2018wij eten nog altijd niet graag uit de zee\u2019. Een van de weinige vissen die diep in ons \u2018Nederlandse collectieve eetgeheugen\u2019 zit, is haring. Net als bacalhau was haring historisch gezien goedkoop volksvoedsel, onderdeel van onze nationale eetcultuur en inmiddels gekoesterd als culinair erfgoed. Bij het vertalen van \u2018vakantie-inspiratie\u2019 is dieper graven een noodzaak. Niet het product kopi\u00ebren, maar begrijpen waarom het daar werkt.<\/p>\n [\/et_pb_text][et_pb_code _builder_version=”4.27.4″ _module_preset=”default” hover_enabled=”0″ sticky_enabled=”0″ module_alignment=”center” link_option_url_new_window=”on” link_option_url=”https:\/\/open.spotify.com\/show\/5Ix4E0HR5PSlor9EVeiyeC?si=640cb4008b61427d”]
Column Mary van Hoek-Hendriks<\/a> in FoodPersonality<\/a><\/p>\n